نمیدونم یادتون هست یا نه...اونایی که خیلی وقته وبلاگ منو میخونن یادشونه که من چند وقت پیش یه داستان افغانی تو وبلاگم نوشتم که خیلی گل کرد.بعد از اون من تصمیم گرفتم توی اون یه تغییراتی بدم و اونو به دست اندرکاران سریال باغ مظفر بدم چون به نظرم اومد سوژه ی جدیدی است،اون زمان نوشته مو بردم دم لوکیشن فیلمبرداری تا دست نویسنده هاشون برسونن،آدرسو تلفنم هم دادم. اما سریال باغ مظفر ۲ روز بعدش تموم شد و خبری نشد.اما حالا که شب ها دارم سریال طنز چهارخونه رو میبینم که آقای (محمدرضا آریان نویسنده ی سابق باغ مظفر و نویسنده ی کنونی سریال چهار خونه!) نوشته ی منو با یه تغییرات جزئی به اسم خودش نوشته و کلی هم گرفته،تا ته وجودم دارم میسوزم....فکر نمیکردم اینقدر نامرد و بی وجدان باشن که به همین راحتی نوشته ی کسی رو که باهزار امید و آرزو اونو نوشته و به دستشون رسونده بسازن و حتی یه تشکر خشک و خالی هم نکنن.

جالبیش اینه که همه میان میگن فلان جاشو دیدی؟چقدر قشنگ بود.

چه میدونم،دیدی رضویان چه خوب اون اهنگ افغانی رو خوند....منم هی میسوزم. بد بختی اینه که به هر کی هم که بگیم باورش نمیشه....

خیلی دزدی آریان....خیلی...

نمیدونم چرا هیچ کس جلوی این دزد هارو نمیگیره....

 آه ای پدر من که هر وقت تو را دیدم یا در حال گوش کردن رادیو و اخبار بی بی سی هستی یا در حال لغت در آوردن از دیکشنری هستی یا در حال خوردن هستی...

آه ای پدر مهربان من که از محل کارت زنگ میزنی و میگویی فورا شبکه ی اول را بگیر، و وقتی من میگیرم،میبینم تشییع جنازه ی آیت الله مشکینی است و کانال را دوباره عوض میکنم...

آه ای پدر من که میتوانی پارتی من باشی و برایم کار جور کنی اما نمیکنی....

آه ای پدر من،من رو ببخش که بعد از ۱۰ روز تازه یادم اومد که روز پدر رو بهت تبریک بگم....و باز هم من را ببخش که مثل هر سال دوباره برات پیژامه خریدم....